Uitgeput, maar voldaan en toch nog in een soepele tred rende Tijmen Boshuizen voor het oog van duizenden enthousiaste toeschouwers over de finish. De 32-jarige Arnhemmer mag zich een Iron Man noemen, nadat hij de 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en de marathon in Tenby (Wales) binnen veertien uur had volbracht. “Maar dit was de hel. Nooit meer”, sprak Boshuizen luttele minuten nadat hij zijn ongelooflijke prestatie had geleverd.
“Vlak voor de finish kreeg ik een gevoel van ongeloof. Het was eindelijk het einde en toen verdween even alle pijn. Maar dat was tijdelijk”, sprak een dolblije Boshuizen. “Ik was er vanuit gegaan dat ik het zou halen. Dat gevoel is tijdens de gehele race gebleven, maar er waren een paar momenten dat het loodzwaar was.”
Bloednerveus
De uren voorafgaand aan de start waren voor Boshuizen spannend. “Ik was bloednerveus. Van het opstaan ’s ochtend om vier uur tot aan de start om half acht. Tijdens het volkslied van Wales en de landing van de parachutisten in zee nam die spanning zelfs nog toe. Ik denk dat alle 2000 deelnemers dat gevoel hadden toen we op het strand stonden. De zenuwen verdwenen pas na een paar honderd meter zwemmen. Het water was aanvankelijk koud en ik kreeg mijn ademhaling niet helemaal onder controle, maar uiteindelijk viel de spanning van me af.”
Kwallenbeten
Na de start raakte de Arnhemmer bij het zwemmen, met twee ronden om de boeien heen, zelfs uit de koers. “Ik zwom teveel naar rechts, maar dat is misschien ook mijn redding geweest. Heel veel andere zwemmers zaten onder de kwallenbeten, maar ik heb nergens last van gehad. Ik heb alleen 3900 in plaats van 3800 gezwommen.”
Na het zwemonderdeel moesten de deelnemers een kilometer lopen naar hun fietsen. “Tijdens dat loopje dat behoorlijk stijl was, werden we enorm aangemoedigd door al die mensen langs het parcours. Dat was geweldig. Ik had toen ook even de tijd om te genieten van mijn tijd op het zwemonderdeel. Dat gaf een enorme kick en zorgde voor extra motivatie”, zei Bosbuizen, die na een uur en 28 minuten het zwemonderdeel beëindigde.”
Op het fietsparcours, met daarin 2800 hoogtemeters,had Boshuizen het na 80 kilometer even zwaar. “Maar toen stond er familie aan de kant. Zij moedigden me aan en dat zorgde bij mij voor nieuwe energie. Bergop was heel lastig. Tijdens afdalingen haalde ik alleen maar andere renners in, maar bij de beklimmingen kwamen ze mij weer voorbij.”
Nieuwe energie
Na 180 kilometer in een tijd van 7 uur en 38 minuten begon voor Boshuizen het laatste onderdeel: de marathon. “Ik was helemaal klaar met dat fietsen en maakte me zorgen om nog een marathon te lopen. Maar tijdens de eerste kilometers leek het alsof er weer nieuwe energie kwam en had ik er weer zin in. Ik liep op hartslag en niet op tijd. Maar na ongeveer 25 kilometer kwam ik mezelf toch weer tegen. Nee, even wandelen was voor mij geen optie. Veel andere deelnemers wandelden omhoog en renden naar beneden, maar ik was bang dat ik dan niet meer op gang zou komen.”
Toen de finish ’s avond rond half tien in zicht kwam, wist ik dat ik het zou halen. “Als je de dertig kilometer voorbij bent, dan gaat het lukken. We liepen vier rondes en in die laatste ronde weet je: ‘hier kom ik niet meer terug’. De hele stad stond vol met mensen en de laatste paar honderd meters waren geweldig. Wat een aanmoedigingen.”
Emoties
Wie de Iron Man in Tenby voor het eerst loopt, mag kort voor de finish zelf aan de bel met het Iron Man logo trekken. “Dan ontstaat het gevoel van ongeloof dat je het hebt gehaald en komen er toch ook emoties. Zeker toen ook daar weer mijn familieleden stonden. Maar je kunt eigenlijk ook niet meer nadenken. Je bent helemaal naar de Filistijnen. Toen ik over de finish kwam, kreeg ik de medaille omgehangen en zakte nog net niet door mijn hoeven.”
Dat het volbrengen van de Iron Man een prestatie van formaat is, is een understatement. Bijna een jaar voorbereiding ging voor Boshuizen aan de Iron Man vooraf. “Ik ben begonnen in november van het vorig jaar en heb het hele trainingsschema zelf bedacht. Nee, ik ben geen lid van een triatlonvereniging. Ik heb wel zwemles gehad en ben vervolgens gaan zwemmen, fietsen en hardlopen.”
Zit er uiteindelijk toch een vervolg in? “Direct na zo ’n inspanning roep je ‘nooit meer’. Maar de pijn vergeet je snel. Dus wie weet. ‘Nooit meer’ ga ik niet meer zeggen. Het was een ongekende belevenis en je beseft pas later wat je hebt gepresteerd.”
Zie ook: Iron Man ultieme uitdaging voor Tijmen Boshuizen (klik hier)
