De voorbereiding was goed en afgelopen vrijdag lieten de Arnhemse marathonloopsters Marcella Herzog en Anne Luijten aan ArnhemSports.nl weten dat zij zich in topvorm voelden. Zondagmorgen moest het bewijs daarvoor geleverd worden: om 07.30 uur Tokyo-time startte op het WK Atletiek in het prachtige atletiekstadion van Tokyo de Vrouwen Marathon. Een veld van 73 atletes begon onder zware omstandigheden aan de 42 kilometer en 192 meter lange race, waaronder dus twee Arnhemse vrouwen.
Zware meteorologische omstandigheden, wel te verstaan. Rond de starttijd was het al 28 graden en bedroeg de luchtvochtigheid 72%. Omstandigheden overigens waar Luijten en Herzog op waren voorbereid: strategisch lopen, dus niet te hard van start, uitgekiend drinken, een hoofdband gevuld met verkoelende ijscelletjes en het gebruik van een met ijs gevulde panty voor om de hals. Zowel Anne Luijten (‘Wellicht nummer dertig?’) als Marcella Herzog (‘Ik hoop verder op te schuiven dan de plek 70 waar ik nu sta’) durfden afgelopen vrijdag zowaar voorspellingen te doen. We kunnen nu de balans opmaken: het waren geen loze voorspellingen. We spreken Anne Luijten na haar race.
Koelstrategie
Door het tijdsverschil met Japan is dat voor Anne vroeg op de maandagmorgen, na een onrustige nacht. Luijten: “Ik slaap altijd slecht na een race, dus nu ook weer. Of ik nog steeds euforisch ben? Zeker! Het was een prachtige race, met een fantastisch resultaat.” En dat was het. In een uitgekiende en constante race eindigde de Arnhemse atlete als zeventiende in een tijd van 2.32.27. Marcella Herzog volgde op zeven minuten afstand en haar 2.39. 57 betekende een geweldige veertigste plaats. Luijten over haar race: “Ons plan klopte. Niet te hard van start en dat zou voor meer loopsters gelden. Overigens had ik het bij de start al bloedheet, dus ik wist niet of mij dat zou opbreken. Maar onze koelstrategie werkte uitstekend en het is misschien gek om te zeggen, maar eigenlijk heb ik het tijdens de race helemaal niet warm gehad.”
Inhalen
Luijten vervolgt: “Het door ons uitgedachte plan voor het aan te houden tempo werkte ook perfect. Per vijf kilometer zou dat rond de 18 minuten en 10 seconden moeten zitten en hoewel ik in het begin iets harder liep, zo’n 18 minuten, kon ik dat schema prima volhouden. We verwachtten dat veel lopers te hard van start zouden gaan en vervolgens weer terug zouden vallen en dat was ook zo. En dan is het een heerlijk gevoel als je steeds weer iemand voor je ziet en in kan halen.” Dat Luijten aan een geweldige race bezig was en haar plaats 49 op de Olympische Spelen 2024 zou verbeteren, bleek al op het 25 kilometer punt. Daar zat ze al bij de beste dertig en haar constante tempo zorgde ervoor dat zij iedere volgende vijf kilometer steeds weer een aantal plaatsen steeg. En op 35 kilometer tekende zich definitief af dat Anne op een prima plaats zou eindigen: zij liep op dat moment de top 20 binnen. Luijten hierover: “Je hebt zelf helemaal niet in de gaten dat dat gebeurt, maar ik had met mijn zusje en een vriendin, die langs het parcours stonden, afgesproken dat zij het bij zouden houden hoeveel er nog voor mij zaten.”
‘Momentje pakken’
Weer in het stadion aangekomen met de finish in zicht herhaalde Luijten wat zij ook tijdens de Rotterdam Marathon aan het begin van dit jaar deed. Daar eindigde zij de laatste tweehonderd meter al high-fivend met het publiek achter de boarding, in Tokyo liep Luijten zwaaiend en genietend haar laatste ronde. Luijten: “Ik heb in de voorbereiding hier naartoe zó ongelooflijk hard moeten werken en keihard af moeten zien, dat ik dan in zo’n volgepakt stadion wel even mijn momentje pak. Dit maak ik waarschijnlijk nooit meer mee.” Overigens stond Luijten daarna klaar om haar stadgenote Marcella Herzog op te vangen.
“Hoe ik mij nu voel? Fysiek voel ik mij gesloopt. Ik heb een bloedblaar op mijn teen, mijn benen doen pijn en mijn maag is van slag. Overigens heb ik dit altijd na een marathon. Ik ben na de race terug gegaan naar het hotel, lekker met mijn zus, mijn coach en wat vrienden wat gedronken en we hebben samen gegeten. Telefoon uit, gewoon lekker rustig. Ik ga straks naar Tom Hendrikse kijken, die de mannen marathon loopt. Dan hoop ik vandaag nog wat van Tokyo te zien en daarna gaan we heerlijk hier tien dagen rondreizen.”
