We kennen allemaal de heldenverhalen van Simone Biles, Michael Jordan, Seve Ballesteros, Sané of Michael Oher. Zo niet: deze sporters hebben hun status als sporticonen vanuit helemaal niets naar, laten we zeggen alles, zelf zonder steun van wie dan ook opgebouwd.
Om goed te worden, moet je niet te vaak trainen binnen de zogenaamde comfortzone. Nee, Ugly Train, geen ideale omstandigheden en meestal balancerend met de gedachte liever vandaag dan morgen het bijltje erbij neer te gooien.
Mocht dit het idee van NOC*NSF zijn om in Nederland talentvolle sporters te ondersteunen op hun weg naar eeuwige roem, dan snap ik waarom de Nederlandse schermploeg als geheel en Tristan Tulen als individu niet als A status sporters aangemerkt worden.
Laat ze hun eigen weg maar gaan, dan komt het goed! EK Zilver, Grand prix winst, driemaal in een WB op het podium momenteel nummer 7 op de wereldranking, waarbij de beste 8 zich automatisch plaatsen voor Los Angeles en momenteel het best presterende team in Europa!
Schermen is een mondiale sport
In Nederland hebben zo’n 600 sporters de A status. Het overgrote deel zal nooit en te nimmer zicht hebben op een Olympische kwalificatie. Nooit op een podium staan om voor wat dan ook gehuldigd te worden. Maar de mannen van de schermploeg moeten allemaal zelf iedere cent bij elkaar harken. Trainingskosten, reis- en verblijfkosten. Vliegtuigje hier, taxietje daar. Buitenlandse equipes lachen zich een hoedje wanneer ze horen dat ze zonder trainer of coach aanreizen. Daar is geen geld voor, want ook dat zouden ze uit eigen zak moeten betalen.
Schermen is een mondiale sport. Naast atletiek, gymnastiek, zwemmen en wielrennen vanaf de allereerste Olympische Spelen vertegenwoordigd. Uniek, bijzonder en echt eenmalig dat een Nederlands team bij de wereldtop behoort. Ik ga geen sporten of sporters die de status wel hebben diskwalificeren. Het zijn allemaal sportgekken die gelukkig kunnen doen wat ze het liefst doen: onbekommerd hun geliefde sport beoefenen. Schandalig en bizar dat de groep topschermers dat onthouden wordt.
Met recht dat men zo nu en dan roept: “Zeg me, wat moeten we nog meer doen?”
(Dit artikel verscheen eerder op de LinkedIn van Marinus Wouterse)
Klik op Schermen voor meer artikelen over schermen en Scaramouche, klik op Scaramouche voor het profiel van de vereniging in de Arnhemse SportGalerij.