Pas zeventien jaar was Eva Kinwel toen ze in augustus 2021 met twee koffers op Schiphol stond, op weg naar Kentucky, Verenigde Staten. Gelukkig niet helemaal alleen: er bleken nóg twee Nederlandse reisgenoten te zijn die net als Eva met een voetbalbeurs aangenomen waren bij de Thomas More University, een universiteit op vijftien minuten rijden van Cincinnati.
Een tussenjaar, gaan reizen, een jaar naar het buitenland, Kinwel wist nog niet precies wat ze wilde gaan doen toen ze haar VWO-opleiding aan het Arnhemse Beekdal College had afgerond. Voetbal was haar passie. Al vanaf haar zesde speelde ze bij VDZ op Sportpark ’t Cranevelt. Totdat ze op het spoor kwam van Kings Talent, een bemiddelingsorganisatie die sport en studie in Amerika in hun aanbod hebben. Het begin van een vierjarig Amerikaans avontuur voor de nu 22-jarige, die gek genoeg na vier jaar Amerika haar plezier in het voetbal volledig kwijt was. En bij VDZ weer terugkreeg. Haar verhaal.
Beurs
Kinwel: “Bij Kings Talent hebben ze dus de contacten met heel veel scholen en coaches in Amerika. Dat betekende dat ik hen beeldmateriaal moest opsturen van mijn wedstrijden in Vrouwen1 en uiteraard moest aangeven wat ik dacht te bieden te hebben. Uit dat materiaal werd vervolgens een video met highlights gemaakt, en dat werd op hun platform gezet. Op dat platform kunnen coaches dan zoeken of er spelers bij zitten waar zij het gesprek mee aan willen gaan.”
“Op basis daarvan heb ik videogesprekken gehad met zo’n tien scholen. Je hebt het dan over wat zij te bieden hebben. Op sportgebied, maar natuurlijk ook qua studieaanbod, want ik wilde daar wel een studie gaan volgen waaraan ik in Nederland ook wat zou hebben. Uiteindelijk klikte het met de Thomas More University. Het is een relatief kleine school, hun studieaanbod stond erg goed bekend en zij boden mij een prima beurs, waarvan ik mijn studie en verblijf kon betalen.”
Ritme
Kinwel vervolgt: “Ja en hoe gaat dat dan? Ik reisde af met nog twee andere speelsters, één uit Didam en één uit Nijmegen. We zagen elkaar op Schiphol voor het eerst, maar het was wel fijn dat ik niet helemaal in mijn eentje was. We werden in Amerika door de coach van het vliegveld afgehaald en gingen rechtstreeks door naar de campus en naar onze kamers. De ontvangst daar was prima, ook door onze teamgenoten. Het was voor hen ook de eerste keer dat ze met internationale speelsters te maken kregen, maar ik voelde mij vanaf het eerste moment direct thuis.”
“We spreken over 2021, dus coronatijd. Dat betekende dat wij eerst zeven dagen in quarantaine moesten, de campus toen ook niet af mochten. Het voetbalseizoen daar loopt van begin augustus tot aan december en in de week voorafgaande aan de competitie wordt het pre-season gehouden. We konden dus gelijk aan de bak en ik moet je eerlijk zeggen dat ik toen wel even gedacht heb ‘waar ben ik aan begonnen.’
“We trainden twee keer per dag twee uur en het was ook nog eens superwarm. Enorm afzien. Is die week voorbij, dan kom je in het normale ritme: om 08.00 uur de eerste les en dan van 12.00 – 14.00 uur direct vanuit de les naar de training. Ik volgde de studie Biologie, een pre-medicine track, en dat betekende dat ik na de training direct doorging naar het laboratorium. Had ik geen lessen, dan deed ik rondleidingen over de campus voor belangstellenden, mijn bijbaantje.”
NAIA / NCCA
“Op de universiteit waren basketball en American Football de grootste sporten. Voetbal zat daar ongeveer in de middenmoot. Ons team kwam uit in de NAIA en in die divisie heb ik de eerste twee jaar gespeeld. Het leek veel op Europees voetbal: opbouwen van achteruit , tikkie-takkie voetbal. Op enig moment wordt in de NAIA bekeken welke teams het sterkst in hun divisie zijn en die worden dan uitgenodigd om aan het National Tournament mee te doen. Ook wij werden uitgenodigd en dat was erg leuk. Je speelde tegen hele sterke teams met veel internationale studenten, veel Zuid-Amerikanen. Een hele ervaring.”
“Na twee jaar gingen wij van de NAIA naar de NCCA. In die divisie werd een heel ander soort voetbal gespeeld. Het ging vanaf dat moment niet meer om techniek en tactiek, maar om hoe snel en sterk je was. Lange ballen naar voren, sprinten zo hard je kan, van die dingen. Onze trainer selecteerde daar op en vanaf dat moment leek ik niet meer in dat team te passen, voelde mij er ook niet lekker bij.”
“Van basisspeelster (in haar eerste jaar speelde Eva alle 19 wedstrijden, waarvan ze er in 17 in de basis startte – WL) zakte ik af naar de bank. Overigens haakten steeds meer vooral internationale spelers af die niet in dat type spel pasten: wij waren ooit geselecteerd voor het NAIA-voetbal.”
Kantelpunt
“Dat derde jaar was echt het kantelpunt voor mij. Ik vond het geen leuk seizoen. En dan moet je nog een vierde jaar. Maar ik vond alles er om heen zo leuk! Ik had veel vrienden, vond de studie leuk, ik deed inmiddels ook aan de sport lacrosse (een van oorsprong Canadese sport, waarin de bal via een netje overgespeeld wordt – WL) en dat vond ik heel erg leuk. Ik vond alleen het voetbal niets meer aan. Maar ik wilde niet afhaken, ik had daar natuurlijk ook een beurs voor.”
“Het werd dus wel een lang voetbalseizoen in dat vierde jaar. Als je niet meer met plezier speelt, dan train je ook niet graag. Het team en coaches waren ook veranderd. Kortom, het was echt uitzingen die vier maanden. In de laatste thuiswedstrijd is er, zoals gebruikelijk daar, uiteindelijk netjes afscheid genomen van de vierde jaars, de seniors. Daarbij vallen er veel tranen, maar heel eerlijk gezegd was ik erg opgelucht dat het voetbal afgelopen was.”
Plezier
Na vier jaar Amerika keerde Eva Kinwel in 2025 weer terug naar Nederland. Haar afgeronde Bachelor opleiding aan Thomas More University sluit aan op haar gewenste studie: in september gaat zij starten met haar Master geneeskunde. Een geweldige levenservaring rijker, maar met het verlies van haar liefde voor het voetbal als negatieve factor. Of toch niet?
Eva Kinwel: “Tijdens mijn Amerika-tijd heb ik steeds contact gehouden met VDZ en dan met name met aanvoerster Maud Petersen. Zij appte mij ieder jaar met de vraag of ik toch wel weer bij VDZ zou terugkomen. Zij heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken: een paar dagen vóór de deadline heb ik mij weer bij de club gemeld.”
“Een geweldig team met een geweldige coaching staf. Het plezier was er in het hele begin zeker nog niet, ik zat best in een lastige periode. Maar op enig moment kwam ik weer in het ritme en begon ik het spelletje weer leuk te vinden. Mijn vertrouwen in wat ik kan is weer terug en ik heb weer ongelooflijk veel plezier in het voetbal!”
